این امر قابل توجه است که برخلاف راهپیمایی‌های اهل تسنن واقعی در سراسر پاکستان (نه دیوبندی‌ها و وهابی‌ها) در راهپیمایی یزید‌نظر که با عنوان بزرگداشت میلاد رسول الله (ص) انجام شده بود، به ساحت مقدس رسول الله و آل پاک او توهین شد و جملات و شعارهای فوق العاده ناروا به زبان آورده شد. پیروان یزید لعین شعار دادند که «شهادت حسین مرده باد» و «یزیدیت زنده باد».(4﴾

شیعیان تلاش کردند که دولت را به عکس العمل وادار کنند تا عاملین این اقدام تحریک‌آمیز را دستگیر کند اما این اتفاق نیفتاد و در 17 ربیع الاول 1428 – در حالی‌که مراسم هفته وحدت اسلامی در حسینیه مرکزی شیعیان در جریان بود – عده ای از جوانان خشمگین و البته غیرمسلح شعار‌هایی علیه یزیدیان دادند که بلافاصله از سوی نیروهای غیربومی سپاه مرزی هدف قرار گرفتند و 4 نفر از آنان شهید شدند و سپس حسینیه هدف قرار گرفت و جنگ آغاز شد و در این جنگ یک هفته‌ای شیعیان چندین بار از سوی پایگاه سپاه مرزی یعنی همان نیروهای دولتی تحت امر ارتش پاکستان، هدف حملات خمپاره ای قرار گرفتند.

بعد از آن راه‌ها بازگشایی شد و زندگی به جریان افتاد اما «چون نقشه پاراچنار به دلیل مقاومت دلیرانه شیعیان عوض نشده بود»، گروهک منحله سپاه صحابه در پیشاور جلسه‌ای برگزار کرد و پس از جلسه اعلام شد که این بار همه گروه‌های جهادی کشمیر و افغانستان که با ارتش هند و شوروی و آمریکا جنگیده‌اند به شیعیان پاراچنار حمله خواهند کرد و مقاومت آن‌ها را در هم خواهند شکست". بنابراین اقدامات تحریک امیز از  جمله آدمربایی و تیراندازی به سوی مسافران در مسیر پیشاور – پاراچنار  ادامه یافت. در ماه آگوست 2007 یک حمله انتحاری در پاراچنار 14 شهید و 40 مجروح به جای گذاشت و بعدا معلوم شد که مقامات محلی از سه روز قبل از این حمله اطلاع داشتند و حتی فرد مهاجم را – که به سرطان کبد مبتلا بود و تنها چند ماه می‌توانست زنده بماند – هم شناسایی کرده بودند و حتی گفته می‌شود که مهاجم همراه با معاون فرماندار به شهر آمده بود تا در بین راه نیروهای دولتی خودروی او را بازرسی نکنند!

در  ماه‌های بعدی چندین نفر سرباز شیعه پاراچناری در شهرهای «هنگو» و مناطق شورشی «باجور» و «وزیرستان» به شهادت رسیدند و دو نفر در وزیرستان و «دوآبه» سربریده شدند.

به دنبال شهادت دومین سرباز در دوآبه، چند نفر سنی در شهر پاراچنار سر یک مسئله نامشخص ناموسی با هم درگیر شدند و 3 نفر در این درگیری مجروح شدند و یزیدیان و دولتمردان که به دنبال بهانه ای جهت تکمیل توطئه و تغییر نقشه پاراچنار در تاریخ 16 نوامبر به طور شتابزده حملات گسترده را علیه شیعیان – به بهانه مجروح کردن سه نفر سنی مورد اشاره - جنگ دیگری به شیعیان تحمیل کردند. که این جنگ تا 20 روز ادامه یافت و به دلیل سرمای شدید متوقف شد اما دوباره از سرگرفته شد و پاراچنار که از مخالفان شیعه خالی شده بود و هیچ مشکل امنیتی در آن وجود نداشت به مدت 40 روز در منع امد و شد بسر برد و تا هفته اول ژانویه جنگ ادامه داشت البته راه‌ها بسته ماند و مقررات حکومت نظامی به مناسبت حلول ماه محرم لغو شد.

به دنبال آن در جلسه حزب مردم یک خودروی بمب گذاری شده منفجر شد که در حدود 50 نفر شیعه در این انفجار شهید شدند و حملات به کاندیداهای شیعه ادامه یافت و بعد از مدتی باز هم جنگ آغاز شد. در این میان هیأت‌های مذاکره کننده دولتی از طرفین در تمام این مدت در خوابگاه‌های دولتی خوردند و خوابیدند و جلسات برگزار کردند ولی چون قرار نبود به نتیجه برسند، به نتیجه ای نرسیدند تا یک ماه پیش که دولتمردان برای آن که جرگه را مقصر عدم برقراری صلح معرفی کنند همه اعضاء آن را زندانی کردند و کشتار پراکنده شیعیان ادامه یافت شیعیان که از راه افغانستان به شهر پیشاور می‌رفتند به دنبال ربوده شدن 4 نفر از آن‌ها در افغانستان و شهادت دونفر از آن‌ها، بطور کامل محاصره شدند و دولت پاکستان مرزها را بست و محاصره 8 ماهه شدیدتر شد. در منطقه «پیوار» جنگ از 4 ماه گذشته بی انقطاع ادامه دارد در یک هفته قبل عده ای از شیعیان در منطقه «شلوزان» به دنبال تعمیر سدی رفته بودند که توسط یزیدیان تخریب شده بود؛ اما سه نفر از آن‌ها در حمله یزیدیان به شهادت رسیدند که شیعیان نیز انتقام شهداء خود را بلافاصله گرفتند اما جنگ در آنجا نیز ادامه دارد. 

تقریبا دو هفته پیش اعلام شد که اعضاء جرگه آزاد شده اند و به یک استراحتگاه دولتی در «ابوت آباد» انتقال یافته اند و بعد از آن اعلام شد که این افراد همه توسط نیروهای امنیتی به مکان نامعلومی انتقال یافته اند و بعد از 3 روز آن‌ها در یک هتل در همان شهر آتش بس یکماهه را امضاء کردند و امید به این که محاصره 8 ماهه شکسته شود، افزایش یافت.

در هفته گذشته اولین کاروان سوخت و آذوقه قرار شد که به پاراچنار انتقال یابد اما معاون فرماندار و فرمانده گردان سپاه مرزی با یک توطئه حساب شده اجازه دادند 35 نفر از یزیدیان ناصبی زندانی در زندان شهرک سنی نشین صده از زندان فرار کنند و مسلح شوند تا در برابر حرکت کاروان بایستند و آن‌ها این کار را با موفقیت انجام دادند و روز بعد در محلی به نام روستای «پیرقیوم» راه را بر کاروانی بستند که نیروهای نظامی بر حفاظت آن مامور بودند و چهار نفر از جمله دو سرباز را کشتند و یک سرباز – که از قضا شیعه – بود به سوی آن‌ها آتش گشود که شهید شد و بقیه طبق دستور عکس العملی نشان ندادند و بالگردهای ارتش نیز به جای حمله به تروریست‌ها به روستای سنی نشین پیرقیوم حمله کردند و عده ای از مردان آن را کشته و 38 نفر از جمله زنان و کودکان را مجروح کردند و تروریست‌های یزیدی بار 13 کامیون را به سرقت بردند و تنها 9 دستگاه کامیون توانستند از محل بگریزند و وارد مناطق شیعه نشین شوند و آن‌ها 13 دستگاه کامیون را به آتش کشیدند و خدمه این کامیون‌ها را در دو مرحله در آتش سوزاندند و یا قطعه قطعه کردند که در ابتدای گزارش به نحوه شهادتشان اشاره شده است. قابل ذکر است که شیعیان به دنبال ربوده شدن برادران و فرزندان خود و حمله تروریست‌ها به کاروان سوخت وآذوقه منطقه صده و پیرقیوم را محاصره کردند ولی مقامات دولتی آن‌ها را با وعده بازگشت ربوده شدگان و کامیون‌ها وادار به ترک سنگرهای‌شان کردند اما روز بعد اجساد شهیدان را به شیعیان تحویل دادند و کامیون‌ها نیز سوختند.

گفتنی است که سنی‌هایی که بستر پرورش تروریست‌های ناصبی را فراهم آورده اند خود نیز از دست آن‌ها به ستوه آمده اند و تاکنون در بیش از 5 انفجار ده‌ها تن از آنان را کشته اند و در تازه‌ترین اقدام، 8 نفر از تروریست‌های ناصبی از روستای سنی نشینی به‌‌نام «خاپیانگی» ربوده و اجساد این افراد در اطراف روستای سنی نشین دیگری به نام «مَندوری» پیدا شده اند.

با توجه به این واقعیت ها نمی‌توان گفت که این جنگ بین شیعه و سنی جریان دارد بلکه این جنگی است که با اهداف اعلام نشده از جمله خدشه‌دار کردن وحدت مسلمین راه اندازی شده است و صد البته که عناصر یاد شده از 25 سال گذشته همواره بر آن بوده اند که جنگ شیعه و سنی در این کشور راه بیفتد و شهر به شهر و کوچه به کوچه شیعیان با سنیان درگیر شوند تا بهانه نسل کشی شیعیان از سوی نیروهای نظامی و امنیتی و قدرت‌های خارجی فراهم آید و جمهوری اسلامی ایران از پشتوانه قوی در سرزمین این همسایه شرقی محروم شود و آن‌ها با سرکار آوردن طالبان و سپس اشغال افغانستان نیز همین هدف را دنبال کردند.

از سوی دیگر مسلم است که احتمال بازگشایی راه‌ها و رفع محاصره هنوز وجود ندارد و البته به دنبال آشکار شدن مظلومیت شیعیان در سراسر پاکستان و درز کردند اخبار تعرض ناصبیان و جانیان بالفطره به آن‌ها و فاش شدن ناتوانی دولت مرکزی در اعمال حاکمیت در این منطقه، دولتمردان پاکستانی هر روز با دو فروند بالگرد مسافرین شیعه را بهع پیشاور می‌برند و عده‌ای را نیز باز می‌گردانند که البته این اقدامات موقت به طریق اولی ثابت می‌کند که دولت توان اعمال حاکمیت در مسیر 254 کیلومتری پاراچنار تا پیشاور را ندارد و استفاده از بالگردها برای حل مشکل شیعیان نیز در واقع به مثابه داروی مسکن است که قطعا ادامه پیدا نمی‌کند و مشکل شیعیان با بازگشایی راه‌ها حل می‌شود.

از سوی دیگر بعد از حمله به کاروان آذوقه، مقامات دولتی که در توقف کاروان، سرقت محتویات کامیون‌ها، شهادت شیعیان و آتش زدن کامیون‌ها شریک بودند، برای حفظ ظاهر به روستای پیرقیوم رفتند و به آن‌ها ضرب الاجل دادند که تا ساعت 6 بعد از ظهر روز پنجشنبه گذشته تروریست‌های فراری را تحویل دهند والّا خودشان را برای حمله ارتش آماده کنند ولی آن‌ها مسلح شدند و اماکن دولتی را در صده محاصره کردند و تهدید کردند که چنانچه مورد حمله قرار گیرند دست به شورش خواهند زد و تمامی اماکن دولتی را نابود خواهند کرد چنانکه زمان ضرب الاجل بعد از ظهر روز پنچشنبه، تمام شد اما اتفاقی نیفتاد.

لازم به ذکر است که سنی‌ها نیز به اندازه شیعیان از جنگ جاری رنج برده اند و اگرچه از ترس تروریست‌ها با آن‌ها همکاری و همراهی می‌کنند اما در گفتگو با رسانه‌ها بارها و بارها این جنگ را محکوم کرده اند و خواستار توقف آن شده اند و دولتمردان را عامل تداوم این وضعیت معرفی کرده اند.

بنابر این نتیجه می‌گیریم که عناصر کلیدی در دولت پاکستان – که منافع قدرت‌های خارجی را بر منافع ملی پاکستان ترجیح می‌دهند - در پشت صحنه این حوادث قرار دارند و در کنار مناطق شورشی غرب و شمال غرب کشور، شیعیان میهن دوست پاراچنار را – که تاکنون صدها نفرشان در جهت دفاع از پاکستان کشته شده اند و هنوز در ارتش و نیروهای شبه نظامی به دفاع از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی کشور خدمت می‌کنند – نیز هدف جنایات و جرائم غیر‌انسانی قرار داده اند و برای این امر از کهنه سربازان زمان رژیم طالبان در افغانستان و همه گروهک‌های آدمکش پاکستانی – که به قساوت قلب و بغض آل محمد (ص) شهرت دارند – توسط این عناصر در منطقه کرم ایجنسی و کوهات به خدمت گرفته شده اند. البته این موضوع دیگری است که آن‌ها سنی‌ها را آسان‌تر از شیعیان به قتل می‌رسانند زیرا شیعیان معمولا انتقام خون شهیدان خویش را می‌گیرند ولی سنی‌ها از ترس ابزارهایی مانند فتوا و مذهب – که در اختیار تروریست‌ها قرار گرفته – حتی فکر انتقام کشته‌های خویش را به خود راه نمی‌دهند و در همکاری با آنها به دلیل هراس از تحمل خشونتهای بیشتر راسختر می شوند. البته کشتار سنی‌ها توسط تروریست‌های ناصبی در دیگر مناطق قبائلی از جمله وزیرستان شمالی و جنوبی و «خیبر» و «تیراه» ادامه دارد.

1)    یک نفر از اسیرانی که اخیرا به دست نواصب افتادند، موفق به فرار از دست آنان شده بود و خودش را به پیشاور رسانده بود و یک نفر دیگر از مستبصرین بود که خودش را سنی معرفی کرده بود و آن‌ها نماز به طریقه اهل سنت را از او پرسیده بودند و او جواب داده بود بنابراین از دست آنان خلاص شد. این فرد بعد از آزادی شمه ای از جنایات نواصب علیه شیعیان دربند را بازگفت و اظهار داشت که آن‌ها فردی به نام قصاب داؤود را برای سلاخی شیعیان آورده بودند که کنده درخت و ساتور با خودش آورده بود و بقیه داستان را بهتر از تصاویر مربوطه شنید و فهمید.

2)    مقامات شیعه محلی بیشتر در بخش آموزش و پرورش و جنگلبانی و کشاورزی و بهداشت و درمان و راه و ساختمان مشغول کارند وگرنه مقامات اجرایی همگی غیر شیعی می‌باشند.

3)    12 ربیع الاول روز میلاد رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) – به روایت اهل تسنن – «که روز راهپیمایی دیوبندی‌های کرمی است،در واقع عکس العمل برنامه عاشورای شیعیان است و گرنه دیوبندیان و وهابیان و ناصبیان برگزاری برنامه‌های میلادالنبی (ص) را بدعت می‌دانند و آن را کفر و شرک می‌شمارند».